
Quisiera dejarme llevar a ninguna parte.
Quisiera borrar toda huella de dolor.
Quisiera olvidar,
relajar,
abandonarme
(abandonarte).
LA VIDA ENTERA ES UN ESPECTÁCULO PASEN Y VIVAN

Hasta que el musgo llegue a nuestros labios y cubra nuestros nombres, tejeré la Luna en un ovillo, mientras los pájaros se hacen sombrero en mi cabeza.
*Mi numen hecho cóctel de letras *
687474703A2F2F7777772E6573746164697374696361736772617469732E636F6D2F65737461646973746963617320677261746973Estadisticas Gratis ![]() |
29 ESPECTADORES:
Pido perdón a los caballeros y princesas del reino gélido por tener que soportar doblemente el filo de mi espada inspiradora. Necesitaba un desahogo múltiple. Ya me entienden... Besos.
Pues ya sabes.... querer es poder..
besos
Pues no se qué opinarán en el mundo gélido, pero a mí me gustó.
Baile un tango con el recuerdo y déjelo olvidado en un rinconcito lejano ;-)
Je! Creo que yo soy uno de esos afortunados caballeros... aunque aún no me he pasado por el reino, preciosa soberana (me encanta esto de hablar en clave, jeje). Un abrazo fuerte, que sé que lo necesitas. Y si tiene que ser doble, ea!
Concedido.
Yo quiero lo mismo madame. ¿Querremos el mismo remedio para el mismo mal?
Besos,
Con la mirada ASP, Madame …
¿Doble gélido? ¿Se acabó el hielo?
Anda, deja de querer y actúa... en la gran obra que es tu vida, que tenemos ganas de aplaudir.
Hopper... ¡como me gusta!
Coltrane con train... buen juego.
Propongo Hayworth-Destape
Y para la arena, que se amplie la foto.
...Ñosquibi cosri.
CR & LMA.
____________________________
Estimada Madame Vaudeville y asiduos compañeros de función. Quisiese compartir con todos ustedes un nuevo proyecto: http://proxecto-olladas.blogstpot.com
Es un proyecto que tiene como base, el hecho de poder flotar en la nada del silencio, dejándose llevar a ninguna parte. Lugares donde toda huella de dolor ha de ser borrada con el tiempo. Donde poder olvidar, relajarse, abandonar a aquellos que no quieren estar.... pero nunca abandonarse.
Les invito a participar. Espero no destrozar sus ojos.
Saludos a todos y en especial a Madame Vaudeville, que para llegar a ella, simpliemente estamos a 288 pasos, y allí estará esperando, con su pastelito y su té.
Una sensación parecida, a la que describes, es la que siento al bucear...
Suerte para el paréntesis
Me uno al futuro bloguero. Suerte para el paréntesis, madame, que hoy por hoy, para usted, parece ser lo más difícil ...
Yo quisiera verla feliz.
Un abrazo.
:) Q dices! Doble placer tenerte así!
Aunque tambien doble punzada por saberte aún con el corazón tembloroso. Pero no desesperes, es fuerte y se alzara enseguida.
nada mejor que un té de violetas e incienso, un buen libro...una siesta reparadora...pero el mejor remedio: un océano atardecido y pasto en el pelo....
(son consejitos que a mi me han servido...)
abrazos...
digo yo, alguna vez tendré el placer de recibir su visita en mi blog......?
Guapa!!! muchos besis que te ayuden a cumplir quisieras.... la música es preciosa, música para el alma :D
Pero tu no estás hecha para flotar en el vacío, Madame. Tu esencia es nadadora. Y cuando te quieras dar cuenta estarás de nuevo nadando en el océano, sintiendo el cosquilleo de los peces en tus pies.
:) Muac.
Pues respira hondo y déjate fluir...
qué le pasa a su reino gélido, madame? desde hace tiempo es inaccesible ...
no desespere.
mucho ánimo!
Querería que foses eu e non ti para poder velo dende fóra, coma min. Seica deste xeito o abandono sería máis sinxelo...Dende fóra, sendo outra sen deixar de ser ti, mais sendo quen de deixar de sentir.
Gracias a todos por no abandonarme. Abrazos.
Y por aquí otro besazo... claro q no lo abandonamos, linda.
no se disculpe madame, siempre son bellas todas sus expresiones y se agradecen, un abrazo.
No te disculpes.
tu blogg es realmente bello.
Saludos.
Ana
Madame, sigános haciendo buenas funciones, ya sabe usted que durante el espectáculo el artista olvida hasta su nombre...:)
Besitos de domingo
¿Abandonarla, Madame?
Eso debería estar prohibido...
De cerca, aquí sigo.
También querido olvidar huellas de dolor.
Besos siempre agradecidos.
El querrer borrar huellas, olvidar, relajar... creo que es de por si estar ya comenzando a hacerlo.
Pero para ello no es preciso abandonarse Madame, de eso nada, que el cabaretito tiene que ofrecernos aún miles de espectáculos.
Un abrazo
Quisiera poder abrazarles de veras.
Nos obsesionamos a menudo con el dolor.
No hay creacción si no duele un poco, todo duele en esta vida y forma parte de ella siempre.
Tan solo la contemplación del mundo con una mirada crítica ya provoca el dolor.
Es doloroso amar , es doloroso vivir
pero , eso también hace que crezcamos y aprendamos a valorar esos instantes de felicidad por simple contraste.
El olvido no suele aportar soluciones. Muchas veces, tan solo nos conduce a caer en las mismas situaciones.
Como bien decía Camus, "no ser amados tan solo es una pequeña desventura, la verdadera desgracia es ser incapaz de amar"
Abrazos
Sabias palabras, ésas de Camus. Pero a veces cuesta mucho aceptarlas y hacerlas nuestras. Aunque sea sencillo pronunciarlas, se tornan imposibles en la práctica. Abrazos correspondidos
Aquí estamos. Ya te lo dije, caídas pequeñitas y secretas. Pero resurgimos.
El agua,mi amor, el agua,allí -todoslosdías- juego ese mismo juego en su nada, en su silencio, y borra las huellas de mi dolor y me abandono...el agua.
En la ciudad donde yo vivo hay cinco piscinas y te aseguro que no soy el único que allí se limpia de dolor. Cada día.
Y no es extraño, ya que, agua somos.
Publicar un comentario en la entrada